De auteur en het begin
De oorspronkelijke Engelse titel van Het Boek van Antwoorden is The Book of Answers. De auteur is de Amerikaanse Carol Bolt; ze studeerde in 1994 af aan de Universiteit van Washington en werkt als schrijfster en kunstenares. Ze staat erom bekend tekst, beeld en interactieve elementen te combineren.
In februari 1998 maakte ze eerst een gelimiteerde kunstenaarseditie van 130 exemplaren. Het jaar daarop, in oktober 1999, werd het boek officieel uitgegeven door Hyperion. Het ontwerp is bijzonder: er is geen paginanummerlogica om op volgorde te lezen, elke pagina toont slechts één zin, en lezers slaan het met een vraag in gedachten willekeurig open — welke regel ze treffen, is hun antwoord.
Waarom het populair werd
Het herdefinieerde de verhouding tussen lezer en boek. Een traditioneel naslagwerk is „eerst de index, dan het antwoord zoeken“, dit keert het om — de vraag leeft in het hoofd van de lezer, en het antwoord wordt bepaald door waar het boek wordt opengeslagen.
Dit ontwerp maakt van het lezen een klein ritueel. Daarbij komt dat elke pagina slechts één zin draagt, waardoor de leesdrempel minimaal is — ideaal voor momenten van twijfel. Ook dat is een reden waarom het over talen en culturen heen populair werd.
De Chinese uitgave
De vereenvoudigde Chinese uitgave verscheen in juni 2016 bij de uitgeverij voor vreemde-talenonderwijs en -onderzoek onder de titel 解答之书 — de naam waaronder het boek bij Chinese lezers het bekendst is.
De Chinese uitgave behield het kernontwerp van het origineel: één zin per pagina, openslaan en dat is het antwoord.
Van gedrukt boek naar onlineversie
Een gedrukt boek heeft een natuurlijke grens: je moet het bij je dragen, en hoe strak het gebonden is, beïnvloedt welke pagina je openslaat, waardoor dezelfde pagina moeilijk twee keer te treffen is.
De onlineversie lost deze problemen op: gewoon een webpagina openen, de antwoordbibliotheek kan groter zijn dan de gedrukte, de trekking is puur willekeurig, en ze kan de getrokken antwoorden vastleggen. De vorm is veranderd, de kern niet — het blijft „met een vraag openslaan, en wat je leest is wat je krijgt“.